Als je onderneemt en risico’s neemt. Er gewoon voor gaat, zonder de uitkomst goed te kunnen voorspellen. Dan heb je lef, echte guts. Er zijn dan 3 uitkomsten mogelijk:
● Of je gaat grof op je bek, of je scoort redelijk of je gaat sky-high. Dat is pure logica. Niets meer dan dat. Maar wat als je niks doet?
● Je kunt risico’s nemen op je werk, in je sport, door te ondernemen en in vriendschappen.
● Je kunt ook niets doen. Dan weet je bij voorbaat al dat er geen uitkomst is. Niet positief of negatief. Niks. Gewoon doorhobbelen. Hoe zit het dan met falen en gezichtsverlies?
Als je onderneemt en dus echt risico neemt, en je gaat op je bek, faal je dan? Er is genoeg geschreven over het verschil tussen ondernemen in Amerika en hier. Hier ziet men failliet gaan toch een beetje als falen. In Amerika is er respect. Je bent ervoor gegaan. Je hebt het geprobeerd. Alles of niets. Als je niets doet, wordt je niet geschaad. Je blijft die saaie manager, die ‘gewoon’ zijn werk doet. Niets meer dan dat. Wat zou nu meer respect moeten verdienen?
Iedereen krijgt kippevel bij verhalen van selfmade ondernemers die met weinig middelen grootse ondernemingen opzetten. De Bransons van deze wereld, of Steliossen. Tegen alle –negatieve- stromingen in. Die krijgen respect. En als ze nou niet waren geslaagd? Dan toch respect voor het feit dat ze voor hun doel gingen. En er alles voor over hadden en zaken opofferden.
Nu maken we even een bruggetje naar de (top)sport. Je bereid je vier jaar lang voor om op 1 moment te pieken; de Olympische Spelen. Je gaat ervoor, enthousiasmeert anderen om mee te doen. Bouwt een team op, zoekt sponsors, investeert zelf tijd, geld en energie. Je zet er alles voor aan de kant. Elke dag op tijd naar bed, geen kroegbezoeken. Anderen geloven in je en investeren mee. Alles, alles voor dat ene doel….met het risico dat je verliest en met niets terugkomt… Maar, dan heb je het toch maar mooi geprobeerd. Je hebt meegedaan, je best gedaan, je inzet getoond…
Het zal nog even voer blijven voor psychologen om te ontrafelen wat er om ging in het hoofd van de piloot van de 4-mans bobslee die voor Nederland werd uitgezonden naar de Winterspelen in Vancouver. Hij besloot op het laatste moment, net voor de start, om toch maar niet mee te doen. Vanwege de risico’s van de steile baan. Geniaal buikgevoel of zwaktebod. Angst om te falen? Maar is de fail nu niet veel erger? Nu is er totaal geen respect. Had hij net zo goed 4 jaar niks kunnen doen. Waste of time, talent en money…
