Bij geen enkele beroepsgroep is het verschil tussen zelfbeeld en het beeld dat anderen van hen hebben zo groot als onder leidinggevenden. En dat verschil is het grootst als het om essentiële leiderschapskwaliteiten gaat als openheid, communicatievaardigheden en toegankelijkheid. Persoonlijke eigenschappen dus, waar leiders veel te weinig aandacht aan besteden.
Stevige woorden van auteur en hoogleraar Jan Moen, in een interview met Management & Literatuur. Moen:
De meeste managers zien zichzelf als open, motiverend en toegankelijk, terwijl hun medewerkers zeggen dat ze zelden een luisterend oor vinden. Daarin zit een grote discrepantie.
Weten hoe je reageert als het tegenzit
Moen vervolgt: "Leiderschap is mensenwerk. Gedrag is zeer complex, zeker als je onder druk komt te staan. Dan gaat alles wat je geleerd hebt overboord en schiet je terug in een verdedigende of juist agressieve leiderschapsstijl. Van luisteren, verbinden of communiceren is dan geen sprake meer. De crux van onze theorie is dat je moet weten hoe je reageert als het tegenzit. Zelfkennis dus, en zelfreflectie". Lees hier het hele interview met Jan Moen.
Boek: Kleur bekennen, kleedkamergesprekken over leiderschap
In de 21ste eeuw worden hoge eisen gesteld aan leiderschap en het afleggen van verantwoording daarover. Door economische en maatschappelijke ontwikkelingen komen bestuurders tegenwoordig onder een vergrootglas te liggen en wordt het publieke fileermes gehanteerd. Leiderschap wordt flink op de proef gesteld.
Dit betekent dat je er als leider niet aan ontkomt om jezelf de maat te nemen. Duidelijk is dat je maar beter zelf verantwoording kunt nemen en afleggen voordat je ter verantwoording wordt geroepen. Hoe je dat kunt doen en welke meetlat je daarbij kunt hanteren, is het onderwerp van dit boek. Het bevat oefeningen en tips voor hoe je je leiderschapsstijl kunt analyseren en veranderen.
Alexander Rinnooy Kan, voorzitter van de SER, schreef het voorwoord van het boek (te bestellen bij Managementboek).
Waar gaat het mis?
Grote vraag is natuurlijk waar het mis gaat met het zelfbeeld van de meeste managers. Hoe komt het nou dat veel managers zichzelf zien als open en motiverend terwijl medewerkers juist het tegenovergesteld ervaren?
Is dat te wijten aan gebrek aan betrokkenheid bij managers? Gebrek aan authenticiteit? Of gewoon gebruik aan (vak)kennis en ervaring? Heb jij een visie of idee? Laat hieronder je reactie onder!
